Nitong mga nakaraang araw, gustong-gusto ko nang pumunta rito, dalawin ka, tutal, matagal-tagal na ring di tayo nagkakausap. Naipon na ang mg gusto kong ikuwento at sa dami, susubukan kong maalala silang lahat dito. Magbabakasakali na makahanap ng kasagutan, katwiran, katahimikan.
Hindi ko alam kung paano sisimulan at saan. Pero susubukan ko.
Maraming mga magagandang bagay ang nangyari nitong mga nakaraang buwan buhat noong huli kong pagsusulat sa iyo dito. Oo, naglakbay at namasyal sa kung saan-saang lugar sa labas ng bansa. Kasama mga kaibigan, mga katrabaho at ang pamilya. Aba, kailangan ko sulitin ang bakasyon dahil alam kong pagbalik namin, nariyan na naman ang realidad na may trabahong naghihintay. May mga problema na namang haharapin. May mga taong pasaway, may mga taong kailangan piliting intindihin at kung anu-ano pa.
Mayroon din hindi kagandahang nangyari. Nagkasakit ako. AHHH! Hika! Kung maari nga lang humiram ng hininga ng ibang tao para huminga para sa akin, o para ako ihinga, handa na akong ibigay ang anumang hihingiin na kapalit. Kaso, hindi naman pede. Naalala ko nga si Derek, nuong isang taon, nung namatay si mam Mila TAnlayco, pinagagalitan nya ako sa text kasi, pasaway daw ako, di ako magpahinga, eh masama na nga ang pakiramdam at sabi nya "if only i can breathe for you" hehee. Hayy. Sana pwede nga ang ganoon.
Nagpabalik-balik ako sa health service. Pers taym ko na pumunta sa clinic dahil sa hika. Hindi biro, hirap na talaga ako huminga at hayun nga, na-nebulize ako sa clinic, sa harap ng ilang estudyante na naghihintay ng kanilang pagkakataon na makita ng mga doctor. May Ab students at lihim na nagdasal na sana hindi ko ito mga estudyante. At hayun nga, pagdating sa klase, naroon sila. hayy. embarrassing! Dalawang beses ako nagnenebulize sa bahay, sa umaga bago pumasok at sa gabi bago matulog. Nakakapagod na. Nang mga oras na iyon, parang gusto ko na lang mamatay. Salamat na lang sa Diyos, umepekto ang gamot, kaya heto, maayos-ayos na ang pakiramdam. At hindi ako nag-absent. hehehe. Ang mga minsan pakikipag-usap ko kay Derek kahit papano nakatulong maalis ang atensyon sa masamang pakiramdam. Hindi nya alam yun. Pero salamat sa patyatyaga mo ha?
At dahil wala akong karapatan lumabas at maglakwatsa, at dahil bumabagyo, maraming palabas sa sine ang di ko na napanuod! hayy . kaya naman, mega super download ako. Buti na lang, nauso ang torrents.
Kahit na wala akong kaalam-alam sa subjects na ini-enrol ko sa gradskul, nag-eenjoy naman ako. Marami naman akong natutunan na bago. Maraming bagay akong nalalaman. Marami pa talaga akong hindi alam. Maraming dapat maintindihan.
Gusto ko maunwaaan kung ano talaga ang buhay. Gusto ko maintindihan kung ano ang tunay na kahulugan ng pagiging magkaibigan. Nais kong malaman kung ano ba ang mas mahalaga ngayon.
Noong nakaraan, sinabi ko na sa sarili na dapat ko na rin intindihin ang sarili. Alam ko na dapat bigyan ko na rin ng pagkakataon ang sarili ko na mahanap ang para sa akin. Kaso, parang nakakalito. o nililito ko lang ang sarili ko?
Tama ba o mali?
1. ituloy ang pagkakaibigan sa isang dating minahal ngunit nagdulot ng malalim na sugat sa puso?
2. ipagpatuloy ang pakikpagkaibigan sa isang taong dating iniirog ng isang kaibigan? masama ba yun?
3. lumayo o layuan ang mga kaibigan at kalimutang naging bahagi sila ng buhay mo na handa namang dumamay sa anumang pinagdaraanan mo?
Hindi ako magkukunwaring matapang ako. Mahina rin ako. Nalulumbay. At sa ganitong mga panahon, ikaw lang ang aking takbuhan. Buti na lang kahit papano, naiibsan ng iyong presensya ang kalungkutan na nararamdaman. May mga bagay na nagpapaalala na maswerte pa rin ako at maraming mas may malalim at mas mabigat na problema.
Napagtanto ko na hanggang ngayon, takot pa rin ako sa maraming bagay. Oo, inaamin ko, ayoko rin umalis sa comfort zone ko. Natatakot ako mawala ang mga tao sa paligid ko. Minsan sinubukan ko huwag matakot, hayun ang nangyari. Uulitin ko na sana magpakamatapang at hinanda ang sarili para sumugal ulit sa ngalan ng pag-ibig, hayun! Sobrang naligaw ang puso ko kaya hanggan ngayon, hinahanap ko pa rin ang tamang daan. Mayroon bang tamang daan? Hindi ba tayo rin ang lumilikha ng daan, kaya dapat walang tama o mali basta walang tinatapakan papunta sa gusto mong paroonan?
Hayaan, na-revive ang PNR. Mayroon nang tren na papunta sa probinsyang nais ko nang makita noong araw pa. ANg tren na yan ang simbolo ng aking landas na tatahakin. Susubukan ko na mahanap kung naroon ang ikatatahimik ng aking pagkatao. Sa palagay ko, dapat ko nang gawin ito. Ang tren ang magiging simbolo ng hamon ko sa buhay kong ito. Sa pagsakay ng tren at sa pagdating sa destinasyon nito malalaman ko kung ano ang mga sagot sa mga ilang tanong ko. Gusto ko maniwala na matutulungan ako ng byaheng ito. Isa ito sa mga pinakamahalagang paglalakbay sa aking buhay, literally and figuratively.
Paano ba ang mabuhay? Paano ba ang magmahal? Mahalaga bang isipin ang tama o mali ? Maging maligaya kasama ka na minamahal o manatili sa anino ng pag-ibig kapalit ng kaligyahan ng iba? Magpakapaso sa apoy upang maramdaman ang alab ng buhay kapiling ka o manatili namamaluktot sa ilalim ng kumot sa lamig na dulot ng pag-iisa habang ang puso ay sa iyo'y nangungulila? Sana kasama ito sa mga tanong na masagot.
Tulungan mo ako ha? Aasahan kita. Sana...
itutuloy...
